Wydawnictwo NORBU

Oko cyklonu to tłumaczenia pięciu starożytnych tekstów, sprowadzonych do Tybetu w VIII w. przez tybetańskiego mnicha i tłumacza Wajroczanę. Są to najstarsze spisane teksty dzogczen, najwyższej ścieżki buddyzmu tybetańskiego. Opisują one czysty umysł, pierwotną świadomość, esencję naszej jaźni. Tekstom źródłowym towarzyszy komentarz Keitha Dowmana oparty na Dziesięciu sutrach z XII w.

Tych pięć tłumaczeń, które znalazły się w niniejszym zbiorze, uważa się za pierwsze przekazy dzogczen ati w Tybecie. Stanowią one podstawę i esencję nauk dzogczen w Tybecie – proste, surowe wyjaśnienia, które z pewnością zasługują na miano „radykalnego dzogczen”. Są to szczególne, niezwykłe nauki naszej linii przekazu ningmapy. Wszyscy wielcy mistrzowie przeszłości osiągnęli realizację dzięki dzogczen, współcześni mistrzowie zawdzięczają dzogczen swój obecny status, zaś wszelkie osiągnięcia w przyszłości oparte będą na naukach dzogczen ati.
Bhakha Tulku Pema Rigdzin

Poetyckie, a jednak precyzyjne; autentyczne, lecz niełatwe do uchwycenia: zamieszczone w niniejszej książce tłumaczenia wprowadzają do naszego życia ciepły oddech tradycji. „Oko cyklonu” to kolejna pozycja umożliwiająca współczesnemu Czytelnikowi zapoznanie się z naukami dzogczen – są to tłumaczenia tekstów pisanych językiem, który w żaden sposób nie poddaje się z góry przyjętym założeniom. Nowa książka Keitha Dowmana to dzieło przemyślane, dojrzałe i pełne przenikliwości; jest owocem wielu lat nauki, pracy, doświadczania i pozwalania rzeczom być takimi, jakie są.
James Low, autor Naturalnej obecności

Keith Dowman

Keith Dowman jest pielgrzymem i podróżnikiem, tłumaczem i nauczycielem dzogczen, autorem książek Sky Dancer i Masters of Mahamudra. Mieszka w Kathmandu.

Format: B5
Ilość stron: 190
Cena: 33 zł

Pobierz spis treści

Zamów online

Przedmowa Bhakha Tulku Pema Rigdzin

Pięć tekstów przetłumaczonych w niniejszej książce uważa się za pierwszy przekaz dzogczen ati w Tybecie. Przekazał je tybetański mnich Wajroczana, który był nie tylko wybitnym tłumaczem, ale również podróżnikiem i pielgrzymem, który opuścił Kraj Śniegów podążając w kierunku wzgórz Hindu Kusz, by sprowadzić do Tybetu ściśle strzeżony kanon tekstów dzogczen. Po powrocie z Oddijany, gdzie Śri Simha udzielił mu przekazu dzogczen ati, od razu przetłumaczył owych pięć tantr na tybetański. Dziś teksty te znamy pod nazwą Nga-gjur-nga, czyli Pięć wczesnych tłumaczeń. Stanowią one korzeń i esencję dzogczen w Tybecie: podstawowe, surowe nauki dzogczen, które z pewnością można określić jako „radykalny dzogczen”.

Tulku w tradycji ningma, których uważa się za emanacje serca rzeczywistości, ćwiczą się w rytuałach i ceremoniach związanych z daną linią przekazu, w medytacjach i jogach wadżrajany, w filozofii buddyjskiej Indii i Tybetu i w zręcznych metodach, które pozwalają pomóc innym nie tylko na ścieżce wyzwolenia, ale również w zmniejszeniu ich cierpienia w samsarze. Istniej jednak coś, co jest znacznie ważniejsze, co nadaje znaczenie i ułatwia dzielenie się dharmą Buddy: jest to dzogczen ati. Są to niezwykłe, szczególne nauki naszej linii przekazu ningma. Wielcy mistrzowie, tacy jak Wajroczana, Padmasambhawa i Wimalamitra – wszyscy oni osiągnęli realizację poprzez dzogczen; współcześni mistrzowie zawdzięczają swój status dzogczen; wszystkie osiągnięcia w przyszłości będą opierać się na naukach dzogczen ati.

Istnieje ogromna liczba tekstów zawierających nauki związane z różnymi aspektami dzogczen w serii umysłu, matrycy i tajemnych nauk, w rozbudowanych, uproszczonych, prostych i niezwykle prostych cyklach, w naukach esencji korony i najgłębszej esencji, jednak tych pięć przekazów Wajroczany, jądro serii umysłu, stanowi nasiono, korzeń i gałęzie dzogczen. Pamiętajcie proszę, że Garab Dordże jako dziecko recytował największe z Pięciu Wczesnych Tłumaczeń, Ogromna przestrzeń Wadżrasattwy. Jeśli znaczenie tych wersów nie jest dla nas jasne, komentarz zawarty w Dziesięciu sutrach zawiera wyjaśnienia i inspirację, które mogą przyczynić się do realizacji wielkiej naturalnej doskonałości – nie ma nic większego od tego.

Jeśli przeniesiona z Tybetu dharma ma się rozwinąć na Zachodzie, może się to stać dzięki przekazowi dzogczen ati, najwyższej ścieżki, kulminacji buddyzmu wadżrajany. Na przestrzeni wieków dzogczen był przedmiotem wielu dysput między różnymi szkołami filozoficznymi Tybetu, jednak wychwalają go wszyscy jogini podążający ścieżką praktyki. Powszechnie wiadomo, że dzogczen to również osobista, tajemna praktyka Jego Świątobliwości Dalaj Lamy. Podczas przenoszenia na Zachód zmianie mogą ulec niektóre metody przekazywania wiedzy, natomiast esencja dzogczen pozostanie niezmieniona. Takie były nauki naszych lamów, Dudzioma Rinpocze i Kandziura Rinpocze w ich mandali dzogczen w Dardżilingu w Indiach, gdzie po raz pierwszy spotkałem Keitha Dowmana, znakomitego tłumacza tych tekstów.

Mam nadzieję, że wiele osób zapozna się z zamieszczonymi tutaj tłumaczeniami i urzeczywistni ich esencjonalne znaczenie, spontanicznie osiągnie realizację ati i dołączy do tych, którzy urzeczywistnili tę ostateczną prawdę, lecz pozostają anonimowi. Oby wszystkie czujące istoty uwolniły się z samsary!

Bhakha Tulku Pema Rigdzin
Vairotsana Foundation
Los Angeles, Kalifornia
www.vairotsana.org
Losar roku ognistego psa (2006)